W pierwszych modelach telefonów komórkowych, które rozmiarami przypominały raczej małe radia lub pilot od telewizora, można było uświadczyć jedynie dzwonek w wersji monofonicznej. Monofonia to pierwsza odkryta metoda zapisywania i odtwarzania nagrań audio. Utwór taki składał się z jednego kanału, z dźwięk, który się tym charakteryzował, nie był dźwiękiem przestrzennym, tak zwanym dźwiękiem stereo. Na pierwsze telefony komórkowe można było ściągać więc bardzo nieskomplikowane melodie, które nie wymagały wykorzystanie drugiego, niedostępnego jeszcze wtedy w telefonii komórkowej kanału. Z biegiem czasu i pędzącym postępem technologii na rynku zaczęły się pojawiać dzwonki polifoniczne, których składowymi było kilka współgrających kanałów. Dało to większe pole do popisu i możliwość odzwierciedlenia bardziej skomplikowanych i rozbudowanych utworów. Za kilka złotych można było ustawić sobie na dzwonek ulubioną piosenkę lub motyw dźwiękowy z popularnego filmu. Przemysł ten został zrewolucjonizowany kilka lat temu w momencie, gdy zaczęto produkować modele telefonów komórkowych, w których można było odtwarzać pliki mp3. Od tego momentu dzwonkiem w naszym telefonie mogła być nie tylko polifoniczna kopia naszego ulubionego utworu, ale sam utwór. Do dzisiaj można ściągać na pamięć telefonu wybrane fragmenty konkretnych utworów, które są tożsame z samym utworem. I tutaj znalazł się sposób na obejście płatnej usługi. Klienci coraz częściej korzystają z programów komputerowych do edycji muzyki i sami wycinają sobie upragnione fragmenty ulubionych utworów, po czym kopiują je na telefoniczną kartę pamięci i ustawiają jako dzwonek. W większości modeli nie trzeba zadowalać się jednym dzwonkiem. Każdemu kontaktowi z książki telefonicznej można przypisać inny plik dźwiękowy.